عطـرخـدا!

حسیـن پـر از خـدا بـود!

وقتـی بـی سـرش کردنـد همـه جـا عطر خـدا پیچیـد!

بعـدگفتنـد:بـوی خیمـه هـای سـوختـه را بلنـد کنیـد!

تافقط عطـر خـدا نیـایـد!

تبر خلیل!

گنـاه ریشـه دوانـده در وجـودم...
خلیـلی بایـد تبـر بر دوش!

پشت پـا!

از آن روز که بـه دنیـا پشت پـا زد...

سـاکـن ایـن  ویلچـر شـده..

جسـم خـاکی!

جـای روح بزرگـش در ایـن جسـم خـاکی نیست!

مرکبـی آسمـانی بـایـد..

بایـد مرد!

بـایـد مـرد!

بـرای ایـن گـونـه جـان دادنـ!

آستیـن خالی!

آستیـن خالـی اش می گـویـد..

دست از دنیـا برداشتـه بـود..

زادگـاه!

زادگـاه مـن این جا نیست!

امـا بـزرگ شـده کرب وبلـایـم..

رهبـرِمـن!

خـدا می دانـد!

اول مقتـدای دلم شدی

بعد قـائـد خـودم...