عصای پیری اش را
داد،دستِ خدا...

آری،
بهشت زیرِ پای
مـادرانـی اسـت
کـه فرزنـدانشـان را بهشتـی کنـنـد!
مادر!
خدا، بهشتی ات کند در جوارِ پســر...
عصای پیری اش را
داد،دستِ خدا...
بهشت زیرِ پای
مـادرانـی اسـت
کـه فرزنـدانشـان را بهشتـی کنـنـد!
مادر!
خدا، بهشتی ات کند در جوارِ پســر...
هــو السبّوح
والفجــر
خداوند گاهی به ذات خود و گاهی به صفات خود قسم یاد می کند! و گاهی به افعال خود(مانند این آیه)سوگند یاد می کند، یعنی :
سوگند به بامداد محـرم که اول سال است ،
سوگند به بامداد ذی الحجه که ماه حج و زیارت است
و به بامداد روز آدینه که حج درویشان است
و به بامدادِ همه روزها سوگند که همه روز در همه سال هنگامِ مناجاتِ دوستان است و ساعت خلــوت عارفان،
سوگند به بامدادِ دلِ دوستان که محل نظر خداوند جهان است و سوگند به روشنایی بامدادِ معرفت که سبب آسایش مومنان و باعثِ راحتِ آنان است.